This was my first blog. I actually still like it, so I'll just leave it here. I wrote it - way back - in February 2010 (a piece of evidence that being caught up in corporate life screws up my creative mind). For all the English readers, it's unfortunately in Dutch. Ofcourse you could try to translate it with Google's translater, but I bet that will not be a big success. No worries, this was my first and last blog in Dutch. I'm going global now!!
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Dit wordt mijn jaar!
Maar dat zeg ik al jaren. En toch heb ik aan het einde van elk jaar een onvoldaan gevoel. Zo'n gevoel dat het nóg beter kan, dat ik er niet alles uit heb gehaald wat er in zit. Terwijl ik me tegelijkertijd steeds vaker realiseer dat het leven in een sneltreinvaart aan me voorbij vliegt. Dat het, wanneer ik over mijn schouder achterom kijk, lijkt alsof ik gisteren de dagen nog doorbracht met knutselen, koekjes uit de trommel stelen en stoeprandje spelen. Als ik die trein nog wil halen, moet dat nu!
Wellicht komt het ook doordat de dagen aan het einde van het jaar zo kort zijn, de lucht grauw, de blaadjes van de bomen gevallen, de vogels en vlinders, heel verstandig, hun heenkomen elders hebben gezocht. Na een fanastische zomer die wél elk jaar beter lijkt te zijn, volgt die eindeloos lange, koude winter, die me juist elk jaar zwaarder lijkt te vallen. Over die onophoudende sneeuwval en de glibber- en glijpartijen in mijn prachtige bolide op altijd drukke A2 van de afgelopen weken maar niet gesproken...
Maar vandaag schijnt de zon, die koperen ploert die ik zo intens heb gemist. Daar staat ze dan, bovenaan een prachtig blauwe hemel. Door haar afwezigheid was ik bijna gaan twijfelen of ze er nog wel was. Of zij niet ook haar heenkomen elders was gaan zoeken. Misschien had ze ook de winter blues en had zij wel het lef om alles achter zich te laten en verre, tropische oorden op te zoeken.
Hier en daar ligt nog een restje sneeuw, maar mijn aller allerbeste vriendin, zo eentje waar ik zéker van weet dat de vriendschap altijd zal blijven bestaan - no matter what - zorgt er wel voor dat dat geen lang leven is beschoren. Dag sneeuw, dag kou, welkom zon!
Tijd voor de welbekende voorjaarsopruiming. En dan niet zo eentje waarbij ik met veger en blik alle stofnesten uit mijn paleisje verwijder. Maar eentje waarbij ik alle onvoldane gevoelens van het afgelopen jaar eens netjes in een como zak deponeer en buiten zet. Dag onvoldane gevoelens, welkom dag van vandaag!!
Tijd om eens aandacht te geven aan mijn jaar; nieuwe ronde, nieuwe kansen zeg ik dan maar. Alle goede voornemens ten spijt waren het een paar zware weken om mee te beginnen; alsof de trein zonder waarschuwing met 140 km/u over me heen walste. Maar het is nooit te laat om het tij te keren; om te besluiten niet onder de trein te gaan liggen, 'm niet voorbij te laten denderen, maar er op te springen. Een enkeltje naar de bloei van mijn leven, alsjeblieft. En met dank aan de zon, vertrek ik vandaag!
Als je me maar niet meer zo lang in de steek laat...!
No comments:
Post a Comment